Open publication - Free publishing - More news

Ja nie wiem, dlaczego tak się dzieje. Może to tylko ja mam takiego pecha, ale ilekroć wyciągam z torby polskiego pączka, czuję się, jakbym brał udział w rosyjskiej ruletce. Pałaszowanie zaczynam oczywiście od przebicia się przez często dość grubą, brązową powłokę skórną, potem przedostaję się do miąższu, który w domyśle stanowi tzw. pączek właściwy. Ta część najczęściej zapycha mi policzki i zamula przełyk. Przy sporych rozmiarach pączka, bez popitki, często dochodzi wtedy u mnie do zaczopowania przełyku, co powoduje wytrzeszcz gałek ocznych, sinienie skóry i ogólnie debilny wyraz twarzy. Przyznam, że nie raz ocierałem się o śmierć, ale tylko dlatego, żeby po tej wstępnej penetracji dotrzeć do JĄDRA ROZKOSZY, czyli Wielkiej Niespodzianki, jaką jest farsz, najlepiej w postaci dżemu lub konfitury z róży. I tu z reguły doznaję uczucia nieopisanej krzywdy. Zamiast solidnej porcji dżemu, zastaję jakiś wysięk. Jakby jakiś tajemniczy dżemsucker wyssał mi go za pomocą słomki. Czuję się wtedy, jakbym w pocie czoła i z ogromnym poświęceniem wspinał się na szczyt Everestu, a po dotarciu, zobaczył nasmarowanego olejkiem starego grubasa w majtkach,  na leżaku, z butelkami tyskiego przy nodze i grającego na harmonii jakieś śląskie, folkowe kawałki...

Pytam więc cukierników – dlaczego? Dlaczego nam to robicie? Czy dżem ładowany do pączków produkują jednookie, łyse dziewice z wyspy Bora Bora? To ładujcie krajowy ze sklepu za rogiem!   Ale niech wreszcie będzie! Inaczej miarka się przebierze i sami będziecie wpychać w siebie i w wasze dzieci ten suchy badziew, który bardziej przypomina w smaku korek od szampana niż pączek...

Uff... Ktoś to w końcu musiał napisać...

Mariusz Kisvalo