Open publication - Free publishing - More news

Pamiętam, że większość urzędowych druków czy ulotek informacyjnych ustawowo napisanych w paru, często egzotycznych językach, jeśli chodzi o naszą wschodnioeuropejską strefę zawierało wersję w języku…rosyjskim. Pamiętam, że cholernie mnie to denerwowało i zachodziłem w głowę, czym kierowali się „producenci” tych ulotek. To przecież my, a nie Rosjanie weszliśmy do UE. Wiem, że ten kraj z ochotą przyjmuje każdego, kto wwozi tu miliardy, ale żeby dla tych kilkuset w większości zwykłych malwersantów ustawiać nas niżej w klasyfikacji ważności? A może władze brytyjskie wykazały się zwykłym niedouczeniem i sądziły, że Polacy i Rosjanie używają tego samego języka?.

Cóż… Było, minęło. Mimo burz i nierzadkich aktów niechęci do naszej błyskawicznej ekspansji, Brytyjczycy chyba pogodzili się z faktem naszej obecności. Nikt nas nie pytał, jak sobie radzimy, nikt z nas nie wyciągał ręki po pomoc. A my, żeby nie być gorszymi, musieliśmy być lepszymi od „miejscowych”. Rozpędziliśmy się tak, że w pracowitości przegoniliśmy nie tylko „brytoli”, ale i inne nacje, którym przez to podpadliśmy. Nagle, niewielkie, często kilkuosobowe polskie firmy budowlane okazały się nie tylko tańsze, ale i nieporównywalnie solidniejsze od pakistańskich czy indyjskich. W sektorze gastronomicznym też niewielu może nam podskoczyć. Do tego stopnia, że nie pamiętam, kiedy ostatnio byłem obsługiwany przez brytyjską kelnerkę. Zdaję sobie sprawę, że praca na budowie czy kawiarni to nie jest szczyt naszych marzeń i ambicji, ale przynajmniej mamy jakieś fundamenty do dalszego rozwoju. Jeśli weźmiemy pod uwagę, że większość imigrantów przyjechało tu świeżo po szkole zawodowej czy liceum, najczęściej ze szczątkową znajomością języka angielskiego, trudno wymagać, żeby dostawali pracę w charakterze menedżerów.

Oczywiście nie wszystko złoto, co się świeci. Okazuje się, że w naszej ojczyźnie mamy nie mniej wrogów niż tu. Wystarczy przelecieć po popularnych forach, gdzie nazywają nas zdrajcami, sprzedawczykami czy szczurami, które pierwsze uciekały z tonącego okrętu M/S „Polska gospodarka”. Niechętni nam, a nierzadko po prostu zawistni, nadal są przekonani, że każdy Polak w UK pracuje na nieśmiertelnym zmywaku za funta na godzinę. A to przecież dzięki naszej „ucieczce” za chlebem, odciążyliśmy w znaczącym stopniu krajowy budżet i rynek pracy. Więc nie drażnijcie się na forach, że za dwie pensje kupiliście paroletniego jaguara za gotówkę, bo atmosfera wokół imigrantów bardziej zawrze.

Cieszmy się z tego, co mamy. Faktycznie darmową, choć troszkę kulawą opiekę medyczną, większe perspektywy pracy niż w Polsce, niezgorsze, a może i lepsze możliwości kształcenia, znajomość obcego języka, a kupno nowych butów nie wymaga kilkumiesięcznego oszczędzania lub pożyczania na nie od rodziców na emeryturze. Oprócz tego, możliwość relatywnie taniego i szybkiego podróżowania do Polski, dostęp do najbardziej egzotycznych kuchni świata a nie ich krajowych podróbek, obycie w świecie, dzięki któremu wiemy, jak jeść małże czy inne robactwo, no i moją ukochaną kawę w „aromatycznym” Starbucksie, sączoną w otoczeniu pięknych, zabytkowych londyńskich kamienic, bez której, chyba bym w Polsce oszalał…

 Mariusz Kisvalo